هنگامی که حرم رنگ و بوی خون گرفت

تاریخ انقلاب اسلامی، از جنایتهای منافقین مالامال است و روزی بر این انقلاب نگذشت مگر این که ضربهای بر آن وارد کردند. ِآنها در مقدسترین زمان و مکان، یعنی در ظهر عاشورا و در حرم امن رضوی بمب منفجر کردند و زائرانی را قطعه قطعه نموده و مجروح کردند که گناهشان عبودیت پروردگار و زیارت حریم ولایت بود.

ساعت ۱۴:۲۶ روز دوشنبه ۳۰ خرداد سال ۷۳ خورشیدی برابر با ظهر عاشورای ۱۴۱۵ ه.ق در حالی که رواقها، صحنها، بستها و اطراف مرقد امام هشتم از جمعیت موج میزند و مردم غرق عزاداری و نوحهسراییاند، صدای مهیب انفجار سهمگین بمب، فضای روضه منوره رضوی را پر کرده و همه جا را به لرزه درمیآورد و لحظهای بعد دود غلیظ و بوی خون در فضای سراسر معنویت حرم می پیچد.

بمب در محلی نزدیک قسمت مسجد بالاسر منفجر میشود و همه چیز را در هم میریزد. بر اثر شدت انفجار که طبق نظر کارشناسان مقدار آن معادل 10 پوند ماده منفجره تی. ان. تی بوده است، اعضای بدن تعدادی از زائران همچون سر و دست و پا و انگشت جدا شده و به اطراف محل حتی پشت بام حرم و سقف ضریح مطهر پراکنده میشود. نه تنها سطح حرم و روضه منوره رضوی به خون آغشته، بلکه سطح دیوارهای حرم و داخل آن نیز سراسر سرخ میگردد.

خدام حرم برای کمک به مردم و نجات مجروحان به داخل حرم میشتابند و مردم را به بیرون حرم راهنمایی و مجروحان حادثه را به صحن آزادی و صحن انقلاب اسلامی منتقل مینمایند.
شرایط ویژه پس از انفجار، موجب گردید تا درهای صحنها و حرم بسته شود، به نحوی که در ساعات اولیه، صرفاً مسؤولان و خدام آستان قدس رضوی امکان ورود داشتند. حرم مطهر و رواقهای اطراف صحنها از مردم عادی خالی بود اما جمعیت انبوه پشت درهای بسته بیتابانه بازگشایی حرم آقا امام رضا(ع) را لحظهشماری میکرد که تولیت حرم دستور می دهند حرم میبایست مجدداً در اسرع وقت دایر شود فورا با حضور قائم مقام تولیت و مسؤولان، خدام و کارگران آستانه و به فاصله کمی پس از وقوع حادثه، کار آمادهسازی حرم و رواق ها آغاز و صبح روز بعد حرم آماده زیارت عاشقان عزادار شد.
آنچه از کینه منافقان باقی ماند، سیصد مجروح و ۲۷ شهید بود ک درمیان مجروحان و شهدا از هر سن و از هر قشر و طبقهای دیده می شود.

اهل ایمان در آستانه ظهور...